Kultura
Većina
stanovnistva Sirinićke župe su hrišćani,pravoslavne vere.O tome svedoče
17
crkvenih spomenika,koji su podizani i obnavljani tokom XVI veka.Prema
zapisima
iz 1577 godine podignuta je i
živopisana crkva Sv. Nikole u
Štrpcu.Najzanimljiviji
epigrafski spomenik iz 1592 godine sa veoma dekorativnom ornamentikom,
nalazi se
kod crkve Sv.Djordja u Gornjoj
Bitinji.U selu Donja Bitinja nalaze se
dve
crkve, Sv. Teodora i Sv.
Dimtrija, u Vrbestici
se nalazi crkva Sv.Ilija u Jažincu Sv.
Petka,Gotovusi Sv.
Bogoraodica, Drajkovcu
40 mucenika,Berevcu
Sv. Petka,Viči Sv. Dimitrija
i u
Brodu Sv. Petar.
U ovim crkvama sacuvano je nekoliko desetina kvadratnih metara fresaka i na desetine ikona i crkvenih predmeta, koji uglavnom potiču od XVI do XVIII veka i pripadaju periodu srednjevekovne umetnosti.
Žitelji Sirinićke župe slave verski praznik "Krsnu slavu".U porodici se organizuje veliko slavlje u čast odredjenog Sveca,koga smatraju zaštitnikom porodice i predaka.
Iako su sirinićani hrišćani,u njihovoj duhovnoj kulturi nailazimo na ostatke mitološkog i paganskog.Na prisustvo mitologije i paganske simbolike nailazimo u usmenoj tradicijskoj kulturi,koju su sirinićani vekovima brižljivo negovali u pesmi,igri, obredima i običajima.Kao najstariji,spominje se obred koledara.Obavljao se za vreme zimskog Solsticija u čast Boga Sunca,u zelji da se ponovo vrati.Obred su pratile mnoge pesme i igre.
Obred Lazarica izvodile su devojčice i devojke na Lazarevu subotu.Obučene u narodnu nosnju išle su po kućama,pevajući pesme domaćina.Pesme su bile slikovite,da polje bude široko,da se ovce jagnje,pčele roje,da se muška deca radjaju a ženska udaju.U pesmama je izrazavana zelja da sve napreduje.Lazarice bi posle pevanja dobijale poklone.
Ovaj se običaj sačuvao do danas kao i običaj vučara (Bele poklade).On se održavao početkom godine.Kada bi ljudi ubili vuka,punili su ga slamom natakinjali na motku i tako obilazili kuće pevajući vučarske pesme.Vučari su bili obučeni u ovčarske kože, nagarevnih lica i sa drvenim sabljama kojima su branili "nevestu" od nasrtljivih momaka. Nekim obredima su ljudi pribegavali kada su bili u teškim situacijama,u želji da umilostive prirodne sile.Takvi su obred dodola gde su devojke uz pesmu i igru nastojale da imitativnom magijom izazovu kišu,i obred krstonoških povorki koji su za Veligdan obilazili polja u zelji da budu sto plodnija. Mnogi su obredi i običaji nestali,a neki su i hristijanizovani.
Tradicijska narodna nošnja Sirinićke župe,menjala se zajedno sa kulturnim i ekonomskim promenama.Srpska ženska nošnja sastojala se od:pavte, anterije, alenog boščeta i sprednjače,kolana, skutače,jeleka,mintana,vezenih čarapa,kalcina,opanaka ili kondura.Za svečane prilike na glavi je nošena prevez marama iz dva dela,bogato ukrašena vezom,kostrenkama i novcem.Nevesta je na glavi nosila čelenku,nalik dijademi. Muška nošnja sastojala se od:košulje,prtenih gaća,čaksira,pojasa,setre,dzemedana, gunčeta,šarenih vunenih čarapa,zimi kalcina i opanaka.Na glavi je nošen fes a kasnije šubara.Ova nošnja pocela je da nestaje 30-ih godina 20-og veka.
živopisana crkva Sv. Nikole u
Štrpcu.Najzanimljiviji
epigrafski spomenik iz 1592 godine sa veoma dekorativnom ornamentikom,
nalazi se
kod crkve Sv.Djordja u Gornjoj
Bitinji.U selu Donja Bitinja nalaze se
dve
crkve, Sv. Teodora i Sv.
Dimtrija, u Vrbestici
se nalazi crkva Sv.Ilija u Jažincu Sv.
Petka,Gotovusi Sv.
Bogoraodica, Drajkovcu
40 mucenika,Berevcu
Sv. Petka,Viči Sv. Dimitrija
i u
Brodu Sv. Petar.U ovim crkvama sacuvano je nekoliko desetina kvadratnih metara fresaka i na desetine ikona i crkvenih predmeta, koji uglavnom potiču od XVI do XVIII veka i pripadaju periodu srednjevekovne umetnosti.
Žitelji Sirinićke župe slave verski praznik "Krsnu slavu".U porodici se organizuje veliko slavlje u čast odredjenog Sveca,koga smatraju zaštitnikom porodice i predaka.
Iako su sirinićani hrišćani,u njihovoj duhovnoj kulturi nailazimo na ostatke mitološkog i paganskog.Na prisustvo mitologije i paganske simbolike nailazimo u usmenoj tradicijskoj kulturi,koju su sirinićani vekovima brižljivo negovali u pesmi,igri, obredima i običajima.Kao najstariji,spominje se obred koledara.Obavljao se za vreme zimskog Solsticija u čast Boga Sunca,u zelji da se ponovo vrati.Obred su pratile mnoge pesme i igre.
Obred Lazarica izvodile su devojčice i devojke na Lazarevu subotu.Obučene u narodnu nosnju išle su po kućama,pevajući pesme domaćina.Pesme su bile slikovite,da polje bude široko,da se ovce jagnje,pčele roje,da se muška deca radjaju a ženska udaju.U pesmama je izrazavana zelja da sve napreduje.Lazarice bi posle pevanja dobijale poklone.
Ovaj se običaj sačuvao do danas kao i običaj vučara (Bele poklade).On se održavao početkom godine.Kada bi ljudi ubili vuka,punili su ga slamom natakinjali na motku i tako obilazili kuće pevajući vučarske pesme.Vučari su bili obučeni u ovčarske kože, nagarevnih lica i sa drvenim sabljama kojima su branili "nevestu" od nasrtljivih momaka. Nekim obredima su ljudi pribegavali kada su bili u teškim situacijama,u želji da umilostive prirodne sile.Takvi su obred dodola gde su devojke uz pesmu i igru nastojale da imitativnom magijom izazovu kišu,i obred krstonoških povorki koji su za Veligdan obilazili polja u zelji da budu sto plodnija. Mnogi su obredi i običaji nestali,a neki su i hristijanizovani.
Tradicijska narodna nošnja Sirinićke župe,menjala se zajedno sa kulturnim i ekonomskim promenama.Srpska ženska nošnja sastojala se od:pavte, anterije, alenog boščeta i sprednjače,kolana, skutače,jeleka,mintana,vezenih čarapa,kalcina,opanaka ili kondura.Za svečane prilike na glavi je nošena prevez marama iz dva dela,bogato ukrašena vezom,kostrenkama i novcem.Nevesta je na glavi nosila čelenku,nalik dijademi. Muška nošnja sastojala se od:košulje,prtenih gaća,čaksira,pojasa,setre,dzemedana, gunčeta,šarenih vunenih čarapa,zimi kalcina i opanaka.Na glavi je nošen fes a kasnije šubara.Ova nošnja pocela je da nestaje 30-ih godina 20-og veka.
